Importer, czyli podmiot sprowadzający wyrób spoza obszaru UE, przejmuje na siebie zasadniczo obowiązki analogiczne do producenta unijnego. Z prawnego punktu widzenia import to wprowadzenie produktu na rynek UE, co wiąże się z koniecznością pełnej zgodności z przepisami REACH i CLP. Poniżej zestawiamy obowiązki importera:

W zakresie rozporządzenia REACH:

1. Identyfikacja SVHC i informowanie odbiorców: Importer musi ustalić, czy importowany wyrób zawiera substancje SVHC >0,1% wag. i uzyskać od dostawcy spoza UE informacje o składzie chemicznym produktu. Jeżeli taka substancja występuje, importer jako dostawca wyrobu na rynek unijny ma te same obowiązki informacyjne co producent: przekazać informację odbiorcy biznesowemu o obecności SVHC (zawierającą przynajmniej nazwę substancji) oraz, na żądanie konsumenta, udzielić informacji w ciągu 45 dni.

   Importer powinien więc pozyskać od zagranicznego producenta dane o ewentualnych SVHC i zapewnić, że klienci w UE otrzymają stosowne komunikaty (np. w dokumentacji produktowej lub na żądanie). Należy pamiętać, że każdy dostawca w łańcuchu (w tym importer) objęty jest art. 33 REACH – brak przekazania informacji o SVHC stanowi naruszenie przepisów.

2. Rejestracja substancji uwalnianych celowo: Obowiązek ten dotyczy importera analogicznie jak producenta. Jeśli sprowadzany wyrób jest zaprojektowany tak, aby uwalniać substancję (np. odświeżacz powietrza w formie zabawki zapachowej), importer musi upewnić się, że dana substancja została zarejestrowana w systemie REACH dla danego zastosowania.

   Jeżeli zagraniczny producent nie przeprowadził rejestracji (np. poprzez wyznaczenie jedynego przedstawiciela w UE), wówczas obowiązek rejestracji spoczywa na importerze. Dotyczy to sytuacji, gdy ilość importowanej substancji (uwalnianej z wyrobu) przekracza 1 tonę rocznie. Importer powinien skontaktować się z dostawcą spoza UE w celu uzyskania niezbędnych danych do rejestracji lub zapewnić, że producent spoza UE ustanowił Only Representative w UE, który dokona rejestracji w jego imieniu.

3. Notyfikacja substancji SVHC do ECHA: Importer wyrobów także musi dokonać zgłoszenia do ECHA zgodnie z art. 7(2) REACH, jeśli sprowadzany produkt zawiera SVHC z listy kandydackiej powyżej 0,1% i w łącznej ilości przekraczającej 1 tonę rocznie (na importera). W praktyce oznacza to, że należy sumować masę danej substancji we wszystkich importowanych wyrobach w ciągu roku – jeśli przekracza ona 1 tonę i stężenie w każdym z tych wyrobów ≥0,1%, powstaje obowiązek notyfikacji.
   
   Zgłoszenie należy złożyć do ECHA nie później niż 6 miesięcy od dodania danej substancji do listy SVHC. Analogicznie jak u producenta, w zgłoszeniu importer podaje dane swojej firmy, informacje identyfikujące substancję, zakres tonażowy oraz opis zastosowania substancji w wyrobie.

    

4. Zgłoszenie do bazy SCIP: Jako pierwszy podmiot wprowadzający dany wyrób na rynek UE, importer ma obowiązek zgłosić wyrób zawierający SVHC >0,1% do bazy SCIP W zgłoszeniu SCIP przekazuje się m.in. informacje identyfikujące wyrób, zawartość niebezpiecznej substancji oraz inne wymagane dane. Warto podkreślić, że odpowiedzialność za stworzenie wpisu SCIP spoczywa na pierwszym dostawcy (tu: importerze), natomiast dalsi dystrybutorzy mogą korzystać z już wprowadzonych informacji.
   
   Importer powinien więc po złożeniu zgłoszenia SCIP udostępnić swoim odbiorcom (np. dystrybutorom) numer referencyjny SCIP lub inne potwierdzenie, że produkt został zgłoszony. Ułatwi to dalszym podmiotom wykazanie spełnienia wymogu SCIP bez dublowania zgłoszeń.

(Uwaga: Obowiązki importera wyrobów nie zwalniają z przestrzegania innych wymagań REACH, takich jak ograniczenia z załącznika XVII czy wymóg uzyskania zezwoleń dla substancji z załącznika XIV, jeżeli miałyby zastosowanie do zawartych w wyrobie chemikaliów. Należy upewnić się, że importowany produkt nie narusza żadnych zakazów ani limitów – np. ograniczeń dotyczących ftalanów w zabawkach, kadmu w bateriach itp. – choć zagadnienia te wykraczają poza zakres niniejszego poradnika.)

W zakresie rozporządzenia CLP:

1. Przejęcie obowiązków producenta chemikaliów: W myśl zasady CLP, importer przejmuje wszystkie obowiązki producenta substancji lub mieszaniny chemicznej wprowadzanego na teren UE. Oznacza to, że sprowadzając produkt zawierający substancje chemiczne, importer musi zadbać o ich właściwą klasyfikację, etykietowanie i opakowanie zgodnie z CLP, tak jak gdyby sam je wytwarzał. Importer powinien pozyskać od zagranicznego dostawcy karty charakterystyki i oznakowanie chemikaliów, a następnie zweryfikować ich zgodność z wymaganiami UE.
   
   
2. Klasyfikacja i oznakowanie sprowadzanych chemikaliów: Importer musi przed wprowadzeniem produktu na rynek dokonać weryfikacji klasyfikacji wszystkich substancji i mieszanin niebezpiecznych wchodzących w skład wyrobu.
   
   Jeśli np. elektronika zawiera baterię z elektrolitem klasyfikowanym jako niebezpieczny (np. kwas siarkowy – żrący), importer musi zapewnić, że klasyfikacja tej mieszaniny spełnia kryteria CLP.

   Następnie musi zagwarantować, że etykieta ostrzegawcza jest zgodna z wymaganiami – zawiera odpowiednie piktogramy (np. symbol żrący), hasło ostrzegawcze (np. „Niebezpieczeństwo”), zwroty H (np. H314 powoduje poważne oparzenia skóry) i zwroty P (np. P264 myć ręce dokładnie po użyciu) – oraz że informacje te są w języku polskim (dla rynku PL).

   Opakowanie lub sam produkt (jeżeli to on jest opakowaniem chemikalium, jak bateria) nie może być udostępniony odbiorcom, jeśli nie posiada poprawnej etykiety CLP w języku lokalnym.

3. Udostępnienie kart charakterystyki: Importer ma obowiązek zapewnić odbiorcom dostęp do kart charakterystyki (SDS) dla wszystkich niebezpiecznych substancji i mieszanin w produkcie. Przykładowo, importując urządzenie z baterią litowo-jonową, należy dostarczyć kartę charakterystyki dla elektrolitu (lub całej baterii, jeśli traktuje się ją jako mieszaninę w artykule) każdemu odbiorcy będącemu przedsiębiorcą (np. dystrybutorowi, hurtownikowi).
   
   

   SDS musi być w języku kraju przeznaczenia (np. polskim) i zawierać komplet informacji zgodnych z załącznikiem II do REACH. Importer powinien także sprawdzić, czy otrzymane od producenta zagranicznego karty charakterystyki spełniają unijne wymagania, i w razie potrzeby je zaktualizować. Brak SDS w wymaganych przypadkach lub dostarczenie niekompletnej SDS stanowi naruszenie obowiązków CLP/REACH

4. Zgłoszenie do bazy C&L Inventory: Jeśli importer sprowadza substancje niebezpieczne (np. w postaci czystej lub mieszanin, które nie były dotąd zgłoszone przez innych podmiotów), ciąży na nim również obowiązek notyfikacji klasyfikacji i oznakowania tych substancji do bazy C&L Inventory prowadzonej przez ECHA.
   
   Dotyczy to m.in. sytuacji, gdy importer sprowadza substancję podlegającą rejestracji lub zaklasyfikowaną jako stwarzającą zagrożenie. Notyfikacji takiej dokonuje się w terminie miesiąca od importu po raz pierwszy danej substancji >1 t rocznie lub każdej substancji stwarzającej zagrożenie (nawet poniżej 1 t) – jednak szczegóły tego wymogu wykraczają poza ramy niniejszego poradnika. Ważne jest, by importer był świadomy, że musi zgłosić do ECHA informacje o klasyfikacji sprowadzanych substancji, o ile nie uczynił tego wcześniej producent unijny.
   
   
5. Pakowanie i ograniczenia dodatkowe: Importer powinien zwrócić uwagę, czy dla sprowadzanego produktu z chemikaliami nie obowiązują szczególne wymogi opakowaniowe. Przykładowo, jeżeli produkt zawiera rozlewną mieszaninę o określonych zagrożeniach (np. toksyczną lub żrącą dla konsumentów), opakowanie musi posiadać zabezpieczenie przed dziećmi oraz wyczuwalne dotykiem ostrzeżenie dla osób niewidomych (jeśli wymagane przez CLP dla danego zagrożenia). Importer odpowiada za to, by te wymagania były spełnione zanim produkt trafi do sprzedaży.
   
   

   W praktyce wymaga to skontrolowania, czy opakowania dostarczone przez producenta spoza UE spełniają wymogi – w razie braków importer musi przepakować lub poprawić etykiety przed dystrybucją. Należy również pamiętać o innych przepisach komplementarnych, np. oznakowaniu baterii znakiem selektywnej zbiórki odpadów (przekreślony kosz) i symbolem chemicznym metalu ciężkiego (Pb, Cd, Hg) zgodnie z odrębnymi regulacjami – jednak tego typu wymogi wynikają z dyrektywy bateryjnej, nie z CLP.